وقتی خداوند تو را به لبه ی پرتگاه هدایت کرد به او اعتماد

 

  کن یا تو را از پشت می گیرد  و یا ...

                                       

                     پرواز را به تو یاد می دهد .

 

پرنده را رها کن اگر دوستش داری

    

     اگر دوستت داشته باشد بر می گردد

            

        اگر بر نگردد بدون هیچ وقت دوستت نداشته است !

 

 

 

 

محبت مثل سکه می مونه آگر بیفته توی قلک دل 

 

نمی شکنه ...

 

نمی شه درش آورد ...

 

اگرم بخوای درش بیاری باید دل رو بشکنی.

 

 

دوستی مثل ایستادن روی سیمان خیس می مونه ، هر چی

 

بمونی پاهات بیشتر فرو میره و اگر بری جای پاهات برای

 

همیشه باقی می مونه .

 

تا که بودیم ، نبودیم کسی

                                

  کشت ما را غم و بی هم نفسی

 

تا که خفتیم ، همه بیدار شدند

                              

  تا که مردیم همگی یار شدند

 

قدر آن شیشه بدانید که هست

                            

 نه در آن موقع که افتاد و شکست

همه ی هستی من پر شده از حس جدیدی  که درآن 

 

واژه ی نام تو سر آغاز همه حادثه هاست و نگاهت

 

زندگی بخش همه حادثه هاست ...

 

 

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی تو را با لهجه ی گل های نیلوفر

 

صدا کردم ، تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا

 

کردم ، پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس تو را از

 

بین گل هایی که که در تنهایی ام روییده با حسرت جدا کردم و تو در

 

پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی دلم حیران و سر گردان چشمانی ست

 

رویایی و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و

 

حسرت رها کردم ، همین بود آخرین حرفت و من بعد ار عبور تلخ و

 

غمگینت حریم چشم هایم را بروی اشکی از جنس غروب ساکت و

 

نارنجی خورشید وا کردم ... نمی دانم چرا رفتی ؟ نمی دانم چرا شاید

 

خطا کردم . و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم کجا ...

 

تا کی ... برای چه ؟؟؟

 

و تو رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه بارید ! و بعد از رفتنت

 

یک قلب دریایی ترک برداشت و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی

 

خاکستری گم شد ... نمی دانم چرا؟؟ شاید به رسم و عادت پروانگی مان

 

باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم ...

 

 

 

 

نمی گیرد کسی جز غم سراغ خانه ی ما را

 

به زحمت جغد ها پیدا می کنند ویرانه ی ما را

 

از آن شادم که غم آهسته می آید به بالینم

 

چه سازم که غم هم گم کند ویرانه ی ما را

- چرا گرفته دلت مثل آنکه تنهایی

- چقدر هم تنها !

- خیال می کنم

دچار آن رگ پنهان رنگ ها  هستی

- دچار یعنی

                عاشق . . .

- و فکر کن چه تنهاست

اگر ماهی کوچک دچار آبی دریای بی کران باشد .

- چه فکر نازک غمناکی !

- و غم تبسم پوشیده ی نگاه گیاه است

و غم اشاره ی محوی به رد وحدت اشیاست

- خوشا به حال گیاهان که عاشق نوراند

و دست منبسط نور روی شانه ی آنهاست 

- نه وصل ممکن نیست

همیشه فاصله ای هست

 

من این جا

در زیر دورترین سایه

کنار بلند ترین درخت دنیا

با آسمانی ترین دل دنیا

نشسته ام

من این جا هستم اما ....

چشم هایم تمام دشت را می دوند

نمی دانم بدنبال چه ؟؟؟

شاید بدنبال عطر تو

و شاید هم بدنبال

مرگ ...

اما هر چه می دوند نمی رسند

چشم هایم خسته شده

دلم می خواهد بخوابم

اما نمی توانم

اگر بخوابم و تو بیایی و بروی چه؟؟؟

نه ...

حال زمان خوابیدن نیست

و من اینجا...

تنها نشسته ام به انتظار تو ...

خوب می دانم که نمی آیی

اما ...

انسان به امید زنده است

به امید آمدندت می مانم

این جا

تنها

...

 

 

 

برای بزرگ دیدن عکس ها روی آن ها کلیک کنید.

ادامه مطلب

زندگي يک آرزوي دور نيست؛
زندگي يک جست و جوي کور نيست
زيستن در پيله پروانه چيست؟
زندگي کن ؛ زندگي افسانه نيست
گوش کن ! دريا صدايت ميزند؛
هرچه ناپيدا صدايت ميزند
جنگل خاموش ميداند تو را؛
با صدايي سبز ميخواند تو را
زير باران آتشي در جان توست؛
قمري تنها پي دستان توست
پيله پروانه از دنيا جداست؛
زندگي يک مقصد بي انتهاست
هيچ جايي انتهاي راه نيست؛
اين تمامش ماجراي زندگيست...

مرا به رقص باد و درخت کاری نیست ،
من از دریچه های بی پناهی گنجشک می آیم
و از تنفس فقر
و آن جوجه های مرده ی بی سر
با آن دهان همیشه گشوده ی از حسرت سرشار 
مرا به تماشای جشن برگ های بی خزان و کبوتران مست نیافریده اند ،
وقتی هنوز شاخه های خشک پندارم
سرشار از خوشه های نارس باران است  ...
من از قلب دردمند کلاغکی
که با تمام حجم سرخ و وسیعش
هنوز هم بر مدار تنهایی آن تاک جوان می چرخد

من از ذهن منجمد سار های پیری آمده ام
که کودکانشان
برای همیشه ،
دل را به دودکش های پیر شهر سپرده اند ،
و مترسک های استخوانی دیروز را
با آن صلیب های چوبی باریک
ـ در صلح بی ثمری ـ
برای همیشه از یاد برده اند ؛
من از تمدن سینه صاف کرده ی عصر ،
از سایه های متشخص برج های شهر
از شاعران گمنامی می گویم
که پیمبران پا برهنه ی شهرند ،
ولی میان آهن و سیمان
با مشتی الفاظ و اندیشه و وحی
برای چیدن یک سیب
از خسته ترین درخت باغ
تنها مانده اند!

آنکه می گوید دوستت دارم   

                                        خنیا گر غمگینی است

                         که آوازش را از دست داده است.

                      ای کاش عشق را زبان سخن بود

                             هزار کاکلی شاد

                                         در چشمان توست

                                      هزار قناری خاموش

                                                 در گلوی من

                          عشق را ای کاش زبان سخن بود

                                 آنکه می گوید دوستتدارم

                                            دل اندوهگین شبی 

                                         که مهتابش را می جوید

                           ای کاش عشق را زبان سخن بود

                                هزار آفتاب خندان در خرام توست

                                                        هزار ستاره گریان

                                                 در تمنای من                            

                           عشق را ای کاش زبان سخن بود

گلفروشي هاي شهر خوشحال شدند وقتي سفارش اون همه گل را دادم

 

اما وقتي پرسيدن چه گلي مي خوام ؟

 

منم نشان گلي را كه مي خواستم دادم همه اشون با ناراحتي سبدهاشونو برداشتند

 

و در افق دور شدند

 .........

آخه من رزي خواستم با بويي مريم و ناز نرگس و رنگ اطلسي و مينا

 

هيچ جاي اون شهر چنين گلي نبود هر كدام فقط يكي را داشتند